Klote van de bok

Foto: NeenahHistory

De bok stond precies in het midden van de gymzaal. Als modern marteltuig, met een dikke mat erachter. Alsof dat een geruststelling was.

Janine zou heel lullig op die mat terecht komen, dat wist ze zeker. Als ze die mat al ooit zou halen. Maar daar moest ze niet aan denken. Nog niet. Rustig ademhalen, deze les ging weer voorbij. O god, wat deed ze hier, kon ze niet stiekem wegsluipen? Maar die zak van een Haneker stond haar aan te kijken, alsof hij haar angst kon ruiken. Hij genoot hiervan, dat zag ze. Die smeerlap met zijn ‘Jesus loves U’ t-shirt. ‘Oké, jongens, meiden, in de rij en achter elkaar over de bok heen. Jordy, jij begint. Goeie aanloop nemen en go, go, go.’

En daar ging Jordy al, als een gazelle. Logisch, wat woog die jongen nou helemaal. Monica volgde, alsof ze veren onder haar dure gympen had. Janine aarzelde, nog steeds op zoek naar een manier om geruisloos te verdwijnen. De deur was echt te ver, ze kon niet ongezien wegkomen. ‘Janine, aansluiten in de rij, nu!’. Terwijl ze braaf deed wat haar opgedragen werd, zag ze even niks meer. Van blinde haat. Gericht op die slanke, blonde paardenstaarten voor haar die vrolijk in hun korte gymbroekjes stonden te babbelen alsof er niks aan de hand was. Maar bovenal gericht op Haneker, de grootste gymlul op aarde. De man die haar keer op keer vernederde. Vorige week had hij met twee vingers in de zwembandjes rond haar heupen geprikt. ‘Zo Janien, je gymshirt is alweer te klein zie ik. Op naar de Zeeman voor een nieuwe.’ Ha, ha. Lachen met die Haneker. Ooit pakte ze hem terug. Hij zou boeten voor zijn gedrag, hoe dan ook.

Alleen Tom en Heidi waren nog voor haar, ze was bijna aan de beurt. Blinde paniek. Ze rook haar zweet boven alles uit. Haneker rook het ook. Als een roofdier kneep hij zijn ogen dicht. Armen over elkaar. ‘Kom op Janine, jij bent, hou de vaart erin.’ Ze moest. Nog één keer keek ze om zich heen, zoekend naar een manier om zichzelf deze vertoning te besparen. Maar alle elementen in de ruimte keken kil terug. De klasgenoten, die nu stil waren omdat ze voelden dat er iets ging gebeuren. De ringen, met hun roerloze ogen.

Ze probeerde een aanloop te nemen, maar haar voeten plakten aan de vloer. ‘Jezus Janien, wat héb jij? Zo lukt het nooit, je moet vaart maken. Kijk, zo.’ Haneker nam een aanloopje en sprong soepel over de bok. Hij bleef bij de mat staan om op Janine te wachten. Ze probeerde de hoogte van de bok in te schatten, maar het ding was betoverd, het bewoog! Terwijl ze zich weer in beweging zette, ontsnapte haar een langgerekte jammerkreet. O god nee, was zij dat? Kwam dat echt uit haar mond? De gezichten van haar klasgenoten waren vage, lachende vlekken. De bok golfde op en neer. Haar armen. Wat moest ze daarmee doen? In een reflex duwde ze haar handen op de zachte bovenkant van de bok, maar haar armen knikten onmiddellijk in een soort van mislukte aanhalingstekens. Haar benen smakten tegen het houten onderstel, maar de rest van haar lijf schoot door. Haar kin raakte het hout aan de andere kant van de bok en in slow motion zakte haar hele lichaam als een zak zand op de mat.

Even was de hele wereld stil. Toen hoorde ze de gierende uithalen van haar klasgenoten. Met daarboven uit het hyenagehuil van Haneker. ‘Werkelijk waar Janine, je hebt jezelf overtroffen. Nog nooit heb ik iemand zo knullig over de bok zien komen. Dat is op zichzelf al een tien waard. Nou vooruit, genoeg gelachen. Sta op, pak mijn hand maar. Heb je je pijn gedaan?’

Toen Janine eindelijk, in horten en stoten het gebeurde aan haar moeder vertelde, had die zin om meteen naar school te rijden om de banden van Haneker lek te prikken. Het verhaal van Janine bracht een pijnlijke herinnering boven. ‘Ik heb ook zo’n leraar gehad, op de basisschool. Meester Jansen. Op een dag bedacht hij dat alle banken in de gymzaal op hun kop gezet moesten worden. Het was de bedoeling dat wij dan door de openingen zouden tijgeren. Je voelt hem al aankomen: ik bleef als enige van de klas meteen tussen de eerste bank steken. Te dik. De hele klas stond om me heen te lachen, meester Jansen nog het hardst van allemaal. Daarna begon hij aan mijn benen te sjorren om me los te krijgen. De schaamte die ik toen voelde zal ik nooit vergeten. Dagen heb ik vervolgens geoefend op het handschrift van mijn moeder. Net zo lang tot ik een fatsoenlijk briefje kon schrijven dat ik voorlopig niet meer kon gymen wegens een knieblessure of zoiets. Dat meester Jansen een jaar later een baby kreeg met een enorme wijnvlek over haar oog, neus en wang, vond ik net goed. Nog steeds trouwens.’

Janine kikkerde helemaal op van dit verhaal. ‘Kun jij voor mij ook niet een briefje schrijven? Ik wil nooit meer naar gym.’ Haar moeder beloofde het, gym kneuzen moeten elkaar immers steunen, door dik en dun. Ze stuurde meteen een mail naar Haneker. In eerste instantie om hem flink de mantel uit te vegen, maar ze bedacht zich. Van zo’n vent viel toch niet te winnen. Ze koos voor de makkelijke weg en schreef dat Janine door een langdurige blessure, opgelopen na een val van de bok, voorlopig uit de running zou zijn. De twee aansluitende gym uren op school zouden voortaan opgaan aan sessies bij een fysiotherapeut. In werkelijkheid gingen moeder en dochter vanaf die tijd regelmatig de stad in. Even een broodje eten, of zo. Vooral als het eten heel lekker was, vroegen ze zich innig tevreden af of de rest van de klas op dat moment over de bok heen zou moeten.

2 gedachtes over “Klote van de bok

  1. Oh god wat n herkenbaar verhaal, en wat een eikels zijn beide heren. Doet me terug denken aan het oude bedompte gymlokaal op de westsingel waar wij Mavo miepjes gymnastiek les hadden. Heb een heerlijke schooltijd gehad , denk alleen met veel afschuw terug aan die gruwel gymlessen jesses wat n drama !!!

  2. Mooi verhaal, Conny. Wat mij zo enorm verbaast is dat nog steeds!!! het ‘ploegen kiezen’ gangbare praktijk is in de gymles. Je weet wel, de twee populaire atleten die om de beurt een teamlid mogen kiezen voor een lekker sportief potje basketbal (volleybal, trefbal, softbal…) Waarbij de dikkerds, de stinkerds, de brillerds en de ongelijkpotigen als laatste overblijven. Zijn die gymleraren echt niet wijzer of is sadisme een functie-eis?

Reacties zijn gesloten.